Playlist – Soundtrack of my life

Me siento tan bien que no quiero olvidar las siguientes canciones:

Jefferson Airplane – Somebody to love
Jefferson Airplane – White Rabbit
Kings of Leon – 17
Kings of Leon – Closer
Kings of Leon – Use somebody (me puedo escuchar cantando)
Crystal Castles – Untrust us
Empire of the sun – Walking on a dream
The XX – Islands
Massive Attack – Teardrop
Jet – Are you gonna be my girl?
Crystal Castles – Baptism
John Mayer – Your body is wonderland
Victor Manuelle – Tengo ganas

07-09-2011

Un esfuerzo

Este miercoles me siento particularmente de buen humor y creo que es bueno decir lo siguiente mientras exista dentro de mi.

He dejado ir de manera dispersa una gran parte de mi energía y creo que puedo vivir más tránquilo y obtener mejores resultados en términos energéticos si me limito a darle toda mi energía sólo a lo que deseo ver florecer en mi realidad.

Si algo me he dado cuenta es que todos los caminos llevan hacia donde sea. Y eso es lo de menos, lo agradable es caminar. Gracias al concepto del progreso, la modernidad, la ciencia y la tecnología, miles de seres humanos, en su gran mayoría ingleses, se han dado a la tarea de explicar el proceso capitalista y de acumulación de riqueza, por lo que aplicando simples prácticas sin caer en lo voraz, uno puede forjarse un holgado porvenir.

Por eso, me limitaré a contemplar lo que pueda contemplar, hacer lo que tengo que hacer, y darle a todos los que pueda darles algo, aún cuando lo que deba darles sea la espalda.

Haré un esfuerzo por ser congruente conmigo mismo, por el mayor tiempo posible. Y prometo no dejar que el tiempo se vaya sin disfrutarlo.

The pepper of my life

You are in my head all day,
all night.

When I wake up,
when I try to sleep,
Always thinking on what you do,
and how you do it.

You look too sweet and candy,
on my dreams,
you are the godess,
of my imagination.

As Jefferson Airplane said:
Don’t you want somebody to love?

You better find somebody to love.

Thank you for being,
poetry to my life again.

Una palabra

En la arrogancia no hay poesía,
esos podrían ser auto elogios.

Como no escribirle todo el tiempo,
no pensarle sin detenerse a mirar las señales de alto,
se sentía tan común en los labios,
que cuando era dicho no decía nada.

Dirán otras cosas,
el tiempo,
las cosas,
y esa fusión interminable,
llamada consciencia.

Pero que importa eso,
tanta perfección asusta,
pero me da gusto últimamente,
ya no me detiene el miedo.

Creo que después del miedo,
ya sólo nos detiene la muerte.
y el tiempo.

Del tiempo

La escalofriante manera de actuar del curso de la vida, o el tiempo, me ha puesto a pensar. En sentido simple, me parece perfecta.

Me encanta ver como todo a mi alrededor parece comunicarse con mis deseos de una manera muy sutil, por deseos me refiero a que el curso natural de la existencia que entiendo como no propia de mi comprensión.

Sencillamente es más fuerte aún mi impresión de las cosas tan determinantes que suceden, cosas que pasan y al mismo tiempo lo recibimos con bastante cautela cuando sucede, esto resbala en nuestra vida cotidiana inmediata y podemos afrontar dicho encuentro con absoluta cautela, cuando hubiéramos confesado no haber estado listos o no podríamos afrontarlo.

Esto me hace pensar que en realidad, es una cuestión en la percepción del tiempo la que nos resulta sorprendente. Cuando algo que considerábamos en cuestión de tiempo, como amasar una fortuna, construir un edificio, ganar la confianza de alguien, sentir confianza por otros, en fin, cosas que en mi entendimiento del tiempo podrían tomar semanas, meses, años y incluso más que eso, sucedan sólo en instantes.

Sin particularizar demasiado, parecería ser que al tiempo no le importa nuestra percepción de las cosas, o tal vez, no tiene una consciencia para pensar en que nosotros tenemos una interpretación de como es que debería correr a lo largo de su circular existencia; y por lo cual las cosas pasan cuando quiera que sea.

Y no hay forma de preparación consciente de tal cosa, a menos que se estuviera preparado para todo y no necesariamente pensando que se conoce todo, pues lo que vendrá se desconoce e invariablemente será imposible estar preparado en cierta medida que esto permita controlar la situación y tener control. Sin embargo el ser humano ha sobrevivido a lo largo de los siglos gracias a que puede estar preparado para lo que viene a continuación, en dicho espacio de tiempo o época histórica.

Así es, me ha hecho pensar infinitamente y hasta el grado de la confusión total entre un millón de soluciones posibles, ¿Porqué aún después de todo me esfuerzo tanto por saber el final de la historia, aún sabiendo que no saberlo sólo me sorprenderá más cuando suceda?

Tal vez sólo debe ser mi necesidad de compartirlo con el mundo entero, tal vez es el deseo de verlo escrito y entender si todo esto sigue teniendo sentido. Pero parece que, partir de pensar que todo es perfecto porque es único, y que además esta conectado con todo lo que existe, y de esta manera no sólo es una en unicidad, en uno mismo único, sino único en sentido también y más integralmente en unidad, una sola y perfecta.

Me da gusto descubrir que hay desahogos filosóficos tan liberadores como la poesía, como la música clásica, como los sueños bien entendidos de conocer y como el deseo humano de no sólo sostenerse en el mundo sino de andar, ser parte de él, como no podemos evitar ser.

Short shots of soft pain SSSP

I know you are out there…
Somewhere…
Waiting.

Look at my eyes once,
you will see yourself.

look at my eyes twice,
you will only see myself,
inside you.

Bad,
Wrong,
Boring,
Stupid.

Again,
I’m sorry,
I apologize…
Believe me,
I’m so sorry,
Again.

I will be here,
imagine you.

You will be there,
Thinking of us,
with him.

Crying for you,
Missing me.

I know you are not perfect,
But I don´t care.

I know you are not here,
But I don’t care.

I know I screwed everything up,
But what to do now?

I know I’ve been having this conversation for a while,
by my own,
so what?

Nothing can’t stop me,
from being this way,
you will miss me.

I bet you already do…
so what?

Does anyone has the courage to change?

If I were an electric storm,
I’ve had ended a long time ago.

All I feel in my hands now,
ashes.

What makes me try to restart

After all… there is nothing to lose, nothign to hide.
Things will always comes and goes,
you can never actually retain anything,
you may trry, but you will see how it scape from your hands.

Is that right?
Things are there in order for us to have them,
to touch them and know them,
feel them and imagine a life with them.
but their aren’t our property.

Possessions, not only material ones are illusions.

The concept of property only enforces our insecurity,
it diminishes our real value as ourselves,
confuses us,
control us,
dominate us,
But that is the only way we can live this life.

Or maybe not,
it comes from our fear but it vanishes within our consciousness,
What a coincidence,
People keep trying to obtain more things.

для Юлії

Який квітка не знає,
Що час ніколи не відчуваю,
Звуки часу,
Побажання закоханих,
Ти і я

Мрієте про місце,
назавжди,
разом,
уві сні.

Виклик,
Що робить нас реальним,
Бажання змін,
Час долю.

Твої очі,
Моя сила,
Ми мрійники,
вітер візьме мене на руки.

Якщо ми віримо.

Ahora que se ha ido la euforia

Ahora que ha pasado la euforia de verme,
sólo queda el deseo genuino que siento de tenerte.

Cuando te miro en mis recuerdos,
y escucho nuestras voces riendo,
se escapa en el tiempo este momento,
porque el tiempo pasa y ya no te tengo.

Ahora que me has besado,
me has tenido y has dejado de extrañarme,
sólo vuelves a mi mente,
una y otra vez.

Pero ya no estas,
ya no respondes,
contestas tímidamente,
hasta que tu voz se pierde de nuevo.

Mientras te espero,
no existes en mi mundo,
sólo en la ausencia,
que siento al pensarte.

Cuando vuelvas sonreirás,
querrás besarme y abrazarme,
mirarás mis ojos,
y no entenderás…

Porqué te iras de nuevo.

Pensamientos inconclusos

Todo es importante, sólo hay que saber luchar.

Hay que aprender a no rendirse, hay que aprender a trabajar más duro que nadie, pero me da miedo perderlo todo en la obsesión de construir algo.

Sólo no quisiera nadar en el aire hasta que no me pueda controlar más y sea una carga o una persona sin acceso a lo indispensable.

Supongo que entre menos esfuerzo imprimas en separarte de los que..